अम्विका चन्द कवि

जति बलपूर्वक बन्द गर्दा पनि
सपना देख्दैनन् यी आँखा
देख्छन् त केवल
गन्नै नसकिने गरी चाउरी परेका
आमाको अनुहारका रेखाहरू
दृश्यमा सैनिकहरू, अदृश्यमा बारुदी कणहरू
खाडीमा गाडिएका जीवनहरू
बेरीतसँग अलपत्र छोडिएका राता बाकसहरू
अनि म कसरी देखूँ
पुरानो बाकसका मायालु प्रेमपत्र १
पत्र त बाकसमै छ
तर प्रेम त्रास बनेर हावामा उडिरहेको छ
अनि कसरी गुन्जियोस् सुमधुर आवाज १
हलमा थ्रि डी चल्दैन
थिएटरमा नाटक चल्दैन
गीतमा सङ्गीत भरिँदैन, बाजामा सुर हालिँदैन
मानिस बन्द छन् चार पर्खालभित्र
त्यसैले अचेल
दूरदर्शनमा एकोहोरो कासन सुनिन्छ
अलि परबाट चित्कार सुनिन्छ
समुद्री तुफान आउनुअघिको जस्तै
सन्नाटा छाइरहेको यो सहरको सडकभरि
भुस्याहा कुकुर र लाटोकोसेराको
एकोहोरो कर्कस आवाज सुनिन्छ
हिजोआज त्यस्तै कर्कश आवाजमा
मानिसहरू जीवनका नयाँ सपना खोजिरहेका छन् ।